Soms blijft er na een film één zin hangen.
Niet omdat je hem probeert te onthouden, maar omdat hij jou onthoudt.
Na het kijken van de film The In Between was dat voor mij deze..
“Een wachtkamer voor de ziel.”
Sindsdien laat die zin me niet meer los.
In de film gaat het over twee mensen die elkaar ontmoeten op een diep niveau.
Een liefde die groter voelt dan woorden.
Dan gebeurt er een ongeluk en hij overlijdt.
Maar zijn ziel lijkt nog niet helemaal weg te zijn, alsof hij nog niet verder kan, omdat er nog iets niet af is.
Die gedachte raakte me.
Niet alleen in de film, maar ook ergens diep in mezelf.
Want misschien bestaat zo’n wachtkamer voor de ziel niet alleen ergens tussen werelden.
Misschien bestaat die ook ín ons.
Misschien is een wachtkamer voor de ziel, de plek in onszelf waar iets nog aanwezig blijft.
Een verlies dat nog geen taal heeft gevonden.
Een gesprek dat nooit gevoerd is.
Liefde die nergens heen kon.
Of een deel van jezelf dat onderweg is geraakt en nog wacht om meegenomen te worden.
Niet omdat het weg moet.
Niet omdat het opgelost moet worden.
Maar omdat het nog aandacht vraagt.
Omdat het nog gezien wil worden.
Misschien is het:
iets dat er nog is, zonder dat je het kunt vastpakken.
Zoals een herinnering die nog door een ruimte beweegt.
Zoals iemand die er niet meer is, maar die je soms nog voelt in een geur,
een liedje, een stilte, of zomaar ineens.
Iets zonder vorm en toch aanwezig.
Ik denk dat we allemaal zulke ruimtes in ons dragen.
Plekken waar iets nog leeft.
Waar herinnering nog warm is.
Waar verdriet nog geen woorden heeft.
Waar liefde niet verdwenen is, maar alleen van vorm is veranderd.
En misschien hoeft dat niet opgelost te worden.
Misschien hoeft het niet weg.
Misschien hoeven we het niet af te maken.
Misschien hoeven we er alleen even naast te gaan zitten.
Zonder haast.
Zonder iets te willen veranderen.
Gewoon aanwezig bij dat wat nog in ons leeft.
En misschien is dat genoeg.
Dat het gezien wordt.
Dat het ruimte krijgt.
Dat het even mag bestaan.
Zodat het, op een dag, wanneer het eraan toe is…
zachtjes verder kan bewegen.
Liefs Tessa🧡