Mijn truffelreis van 6 maart is eigenlijk nog steeds bezig.
Niet in de vorm van visioenen of grote inzichten tijdens de ceremonie zelf…
maar in alles wat daarna langzaam zichtbaar wordt.
Dat vind ik misschien wel het meest bijzondere aan dit werk.
De ceremonie opent een deur, maar het echte werk begint vaak pas wanneer je weer gewoon in je dagelijkse leven staat.
De dagen na mijn reis begonnen er spiegels te verschijnen.
Niet spectaculair.
Niet groots.
Juist in kleine momenten.
Mijn lichaam is daarin ongelooflijk eerlijk.
Het voelt meteen wanneer iets klopt, en net zo duidelijk wanneer iets eigenlijk niet klopt.
Dat subtiele gevoel van ja, of dat kleine, bijna fluisterende nee.
Bij mij komt het vaak als een instant weten.
In één moment is het er gewoon.
Helder, zonder twijfel.
Maar ik moet er wel meteen naar luisteren.
Want als ik het ga analyseren, uitleggen of erover ga nadenken…dan wordt het stiller.
Dan raakt dat heldere weten weer ergens onder lagen van gedachten en oude overtuigingen.
En toch…zijn daar die oude patronen.
Patronen die jarenlang geoefend hebben om hun plek te houden.
Overtuigingen die zo vertrouwd zijn dat ze soms bijna vanzelf weer opduiken.
Doe maar even dit voor die ander.
Stel jezelf nog even uit.
Het is niet zo erg.
En voor je het weet gebeurt er iets heel subtiels.
Je schuift jezelf een stukje naar achter.
Niet eens bewust, niet eens omdat je dat echt wil.
Maar omdat dat oude systeem nog steeds denkt dat het zo hoort.
En dan merk je ineens, ik sta niet meer op mijn eigen plek.
Niet eens plek twee.
Soms plek drie, of vier.
Deze week kwam dat besef weer binnen als een spiegel.
Zo’n spiegel waar je eigenlijk niet omheen kunt.
Zo eentje die even alles stilzet.
Niet comfortabel.
Maar wel eerlijk.
En misschien is dat ook wel de realiteit van dit pad, het proces stopt nooit.
Er komt altijd weer een nieuwe laag naar boven.
Nog iets wat gezien wil worden.
Nog iets wat aandacht vraagt.
Soms kan dat best confronterend zijn.
Want een deel van ons hoopt stiekem dat er een moment komt waarop alles gewoon “af” is.
Maar zo werkt het niet, en wij bewegen mee.
Het mooie is wel dat er iets verandert wanneer je dit pad langer bewandelt.
Je gaat het sneller herkennen.
Waar je vroeger misschien weken of maanden doorging voordat je doorhad dat je jezelf voorbij liep…
voel je het nu veel eerder.
Soms al na een paar dagen, of zelfs in hetzelfde moment.
En precies daar ontstaat weer een keuze.
Niet de keuze om perfect te zijn.
Niet de keuze om nooit meer in oude patronen te stappen.
Maar de keuze om eerlijk te zijn.
Eerlijk naar jezelf.
Eerlijk naar wat je lichaam eigenlijk al lang weet.
En soms betekent dat simpelweg, weer even terugstappen naar je eigen plek.
Gewoon hier.
In je eigen leven.
In je eigen lichaam.
Misschien is dat uiteindelijk wel waar dit pad steeds weer over gaat.
Niet één keer thuiskomen, maar steeds opnieuw.
Liefs Tessa💜