DE BEDDING

Over de lijn waar dit werk uit voort komt...

Toeval bestaat niet.

Soms wordt het lichaam stilgezet niet om te stoppen, maar om te luisteren.

Mijn rug vroeg om rust.

En in die stilte verscheen een ijsvogel.

Niet één keer, maar in lagen, een droom, een ontmoeting, beelden die zich herhaalden.

Alsof iets ouds zachtjes tegen mij zei....kijk niet, maar herken.

De vraag die opkwam was geen vraag van het hoofd:

 

Wat in mij wil op deze manier gezien worden, zonder dat ik er iets mee hoef te doen?

 

Er kwam kippenvel.

Geen opwinding, maar herinnering.

Iets ouds, iets dat zich al langer aandient, steeds opnieuw.

Niet om opgelost te worden, maar om erkend.

In mijn moederlijn heeft een vrouw ooit gedaan wat ik nu doe in mijn atelier.

Niet op dezelfde manier, niet in dezelfde tijd, maar vanuit dezelfde bron.

 

Ik mocht dit al een paar keer eerder aanraken, o.a bij een paardenopstelling, de laatste keer was bij Hiltsje van Atelier de Engelbewaarder.

Alsof het daar mocht ontwaken, aangekeken.

En nu is het tijd, het mag werkelijk gevoeld worden.

 

Ik hoef haar niet te begrijpen.

Ik hoef haar niet te zien.

Ik hoef haar nergens toe te roepen.

Ik mag haar er laten zijn.

Haar erkennen.

 

Ik laat je hier zijn, zonder vorm.

Ik hoef je niet vast te houden.

Ik erken dat jij door mij heen ademt.

 

Dat is geen oproep.

Dat is geen herinnering die teruggehaald moet worden.

Dat is een toestaan.

 

Mijn atelier is geen plek die van mij is.

Het is geen eigendom, geen identiteit, geen rol.

Het is een ruimte waar een oude lijn door mij heen

verder mag leven.

 

Ik ben niet de bron.

Ik ben de bedding, en in die bedding mag iets ouds opnieuw gevoeld worden niet om herhaald te worden, maar om aanwezig te zijn

in het hier en nu.

 

Liefs Tessa♥︎